GRUUN – mijn verhaal
Van "Geef je ideeën voor klimaatacties"
Ga naar het project
Ja, ik heb wat met bomen. Als broekventje had ik er zelfs ééntje die de plaatselijke rakkers naar mij noemde: In de Romershovense velden stond een gigantische wilg die ik verbouwde tot een oninneembare vesting. Er passeerde al eens een ondernemende Rode Ridder. Of liever een Manitou die de vredespijp kwam roken, want in de holle boomstam had ik steevast een klein pakje Belga’s verstopt.
Het moet je dan ook niet verbazen dat ik later rond mijn woonst velerlei bomen heb aangeplant. Je mag me gerust een groene jongen noemen, maar ik hoop dat de negatieve connotatie omtrent deze kleurbekentenis eindelijk passé is.
Het aanplanten van groen en in het bijzonder van bomen wordt gelukkig aangemoedigd door de overheid. Zo ontving ook ik gemeentelijke subsidies voor het aanplanten van bomen en hagen. Maar het onderhoud en in het bijzonder de enorme hoeveelheid groenafval is een ander paar mouwen.
Gisteren bezocht ik het recyclagepark met een volgeladen aanhangwagen (een standaard met één wielas.) Het storten van dit zuiver snoeiafval kostte me 22 euro. Wetende dat ik jaarlijks een tiental gelijkaardige transporten heb, kost het afvoeren van snoeihout en tuinafval dat niet op de composthoop hoort, minstens 220 euro bovenop de jaarlijkse retributiekost!
Ik ontmoette op het recyclagepark een groepje mensen die hun ongenoegen uitten over deze hoge prijzen van het groenafval. Iemand merkte terecht op dat dit onbetaalbaar is voor tal van gezinnen met een beperkt budget; ook voor gepensioneerden die méér vrije tijd hebben en hun tuin uitbreiden…
Groenafval zou, net zoals ‘recycleerbaar afval’, gratis mogen aangebracht worden. Het zou een ruggensteun zijn voor al diegenen die werken aan een groenere gemeente Hoeselt. In tal van steden en gemeenten is dit het geval; of betaal je er pas wanneer je het jaarlijks vrijgestelde gewicht overschrijdt.
De reactie van de bevoegde overheid in deze zal weer de vaste riedel zijn van de recuperatiemolen: “We hanteren de opgelegde prijzen.” Een tarifering die trouwens het personeel van het recyclagepark naar eer en geweten toepast. Dat zij de pineut zijn van de ontevreden dorpeling is een ander verhaal. Het verhaal van schildknapen…